زآنسان که برگ تازه گل از باد نوبهار

بالله دریغ نیست مرا بوسه از لبی

کز وی مدیح خواجه شنیدم هزار بار

بیخود لبم بجنبید از شوق بوسه اش

تا رفتمش ببوسم و لب بر لبش نهم

کامد صدای همهمه و بانگ گیر و دار

ترکم ز جای جست و گره کرد مشت خویش