کامد صدای همهمه و بانگ گیر و دار

بیخود لبم بجنبید از شوق بوسه اش

زآنسان که برگ تازه گل از باد نوبهار

تا رفتمش ببوسم و لب بر لبش نهم

ترکم ز جای جست و گره کرد مشت خویش

مانند آفریدون باگرزگاوسار

منهم چو شیر غژمان با ساز و با سلیح