تا رفتمش ببوسم و لب بر لبش نهم

کز وی مدیح خواجه شنیدم هزار بار

بیخود لبم بجنبید از شوق بوسه اش

زآنسان که برگ تازه گل از باد نوبهار

کامد صدای همهمه و بانگ گیر و دار

ترکم ز جای جست و گره کرد مشت خویش

مانند آفریدون باگرزگاوسار