خادم صفیرکی زد و از روی ریشخند

تا زین نهد به کوهه آن رخش ره سپار

گفتم به خادمک هله تاکی ستاده ای

برزن به پشت رخش من آن زین زرنگار

گفتا بمان که جوشکند رخش راهوار

من ایستاده حاضرم اینک به جای اسب

باری شگفت نیست که بر من شوی سوار