من ایستاده حاضرم اینک به جای اسب

برزن به پشت رخش من آن زین زرنگار

خادم صفیرکی زد و از روی ریشخند

گفتا بمان که جوشکند رخش راهوار

باری شگفت نیست که بر من شوی سوار

مانا که مست بودی و غافل که اسب تو

یک باره خرج می شد و یاران می گسار