باری شگفت نیست که بر من شوی سوار

خادم صفیرکی زد و از روی ریشخند

گفتا بمان که جوشکند رخش راهوار

من ایستاده حاضرم اینک به جای اسب

مانا که مست بودی و غافل که اسب تو

یک باره خرج می شد و یاران می گسار

هیچت به یاد هست که صد بار گفتمت