مانا که مست بودی و غافل که اسب تو

گفتا بمان که جوشکند رخش راهوار

من ایستاده حاضرم اینک به جای اسب

باری شگفت نیست که بر من شوی سوار

یک باره خرج می شد و یاران می گسار

هیچت به یاد هست که صد بار گفتمت

مفروش اسب خویش و عنان هوس بدار