گفت آفرین برای تو وین عقل مستعار

گفتم که چارپای اگرم نیست باک نیست

پایی دو رهسپار مرا داده کردگار

آن خادمک دوباره بخندید زیر لب

یک قرن بیبشر ادب آموختی مگر

روزی چنین رسد که ادب را بری به کار

امروز جای آن که به سر راه بسپری