پایی دو رهسپار مرا داده کردگار

هی گفتیم زمانه عقیمست دم مزن

هی گفتیم خدای کریمست غم مدار

گفتم که چارپای اگرم نیست باک نیست

آن خادمک دوباره بخندید زیر لب

گفت آفرین برای تو وین عقل مستعار

یک قرن بیبشر ادب آموختی مگر