کاینچنین ریزد ازو هرلحظه در شاهوار

من همی گوهر فشاندم او همی عنبر فشاند

من ز چشم اشکبار و او ز زلف مشکبار

گفت چشمت را همانا برلب من سوده اند

سر فرا بردم به گوشش تا ببویم زلف او

آمد از زلفش بگوشم ناله دلهای زار

حلقهای زلف او را هر چه بگشودم ز هم