آمد از زلفش بگوشم ناله دلهای زار

گفت چشمت را همانا برلب من سوده اند

کاینچنین ریزد ازو هرلحظه در شاهوار

سر فرا بردم به گوشش تا ببویم زلف او

حلقهای زلف او را هر چه بگشودم ز هم

هی دل وجان بود در هریک قطار اندر قطار

سایه و خورشیدگر باهم ندیدستی ببین