سر فرا بردم به گوشش تا ببویم زلف او

من ز چشم اشکبار و او ز زلف مشکبار

گفت چشمت را همانا برلب من سوده اند

کاینچنین ریزد ازو هرلحظه در شاهوار

آمد از زلفش بگوشم ناله دلهای زار

حلقهای زلف او را هر چه بگشودم ز هم

هی دل وجان بود در هریک قطار اندر قطار