هی دل وجان بود در هریک قطار اندر قطار

سر فرا بردم به گوشش تا ببویم زلف او

آمد از زلفش بگوشم ناله دلهای زار

حلقهای زلف او را هر چه بگشودم ز هم

سایه و خورشیدگر باهم ندیدستی ببین

زلفکان تابدار او بروی آبدار

تا سرین فربهش دیدم به وجد آمد دلم