سایه و خورشیدگر باهم ندیدستی ببین

آمد از زلفش بگوشم ناله دلهای زار

حلقهای زلف او را هر چه بگشودم ز هم

هی دل وجان بود در هریک قطار اندر قطار

زلفکان تابدار او بروی آبدار

تا سرین فربهش دیدم به وجد آمد دلم

کبک آری می بخندد چون ببیند کوهسار