ای عجب کافور بین کابستنی آورد بار

پس به صباغ طبیعت داد و کردش رنگ رگ

نفس نامی بافت زان این حلهای بی شمار

برف بدکافور وزو شد باغ آبستن به گل

بو که چون شوی طبیعت را پدید آمد عنن

از چه از فرط حرارت کی بتا بستان پار

قرص کافو رری بخورد از برف چون محرور بود