پشته انهار پود و رشته امطار تار

جوی آب از عکس گل برخویش می پیچد بلی

گرد خود پیچد چو بیند آتش تابنده مار

سبزه دیبا ابر دیبا باف و بستان کارگه

بی می و مطرب به فصلی این چنین نتوان نشست

همتی ای ارغنون زن رحمتی ای می گسار

زان میم ده کز فروغش راز موران را بدل