همتی ای ارغنون زن رحمتی ای می گسار

سبزه دیبا ابر دیبا باف و بستان کارگه

پشته انهار پود و رشته امطار تار

بی می و مطرب به فصلی این چنین نتوان نشست

زان میم ده کز فروغش راز موران را بدل

دید بتوان از دو صد فرسغگ در شهای تار

زان میم ده کم چنان سازدکه اندر پیرهن