زان میم ده کم چنان سازدکه اندر پیرهن

همتی ای ارغنون زن رحمتی ای می گسار

زان میم ده کز فروغش راز موران را بدل

دید بتوان از دو صد فرسغگ در شهای تار

خویش را پیدا نیارم کرد تا روز شمار

زان شرابم ده که در ر گهای من زانسان دود

کز روانی حکم خواجه اعظم اندر روزگار