بی می و مطرب به فصلی این چنین نتوان نشست

گرد خود پیچد چو بیند آتش تابنده مار

سبزه دیبا ابر دیبا باف و بستان کارگه

پشته انهار پود و رشته امطار تار

همتی ای ارغنون زن رحمتی ای می گسار

زان میم ده کز فروغش راز موران را بدل

دید بتوان از دو صد فرسغگ در شهای تار