وی ترا از بس جلالت چنبر هستی حصار

چرخ گفتا شب روی جز این به عهد شاه نیست

خواجه فرمودست کز جانش برانگیزم دمار

ای ترا از بس بزرگی عرصه ایجاد تنگ

در دوشبرت جای و گر فر نهان سازی عیان

ذره یی نتواند از تنگی خزد در روزگار

دانه را مانی کز اول خرد می آید به چشم