در دوشبرت جای و گر فر نهان سازی عیان

خواجه فرمودست کز جانش برانگیزم دمار

ای ترا از بس بزرگی عرصه ایجاد تنگ

وی ترا از بس جلالت چنبر هستی حصار

ذره یی نتواند از تنگی خزد در روزگار

دانه را مانی کز اول خرد می آید به چشم

تنگ سازد خانه را چون شد درختی باردار