ذره یی نتواند از تنگی خزد در روزگار

ای ترا از بس بزرگی عرصه ایجاد تنگ

وی ترا از بس جلالت چنبر هستی حصار

در دوشبرت جای و گر فر نهان سازی عیان

دانه را مانی کز اول خرد می آید به چشم

تنگ سازد خانه را چون شد درختی باردار

چون توکلی این جهان اجزا سپس مداح تو