سیم از پی دادن بود و عقده گشادن

ترسم که گسسته شود آن موی به یکبار

یارب چه بخیلی توکه اندر قصب سرخ

پیوسته کنی سیم سپید ای همه انبار

نز بهر نهادن که تبه گردد و مردار

زان سیم بپرهیزکه روزی ببرد دزد

رندان تو ندانی که چه چستند و چه طرار