پیوسته کنی سیم سپید ای همه انبار

موییست میان تو میاویز بدین کوه

ترسم که گسسته شود آن موی به یکبار

یارب چه بخیلی توکه اندر قصب سرخ

سیم از پی دادن بود و عقده گشادن

نز بهر نهادن که تبه گردد و مردار

زان سیم بپرهیزکه روزی ببرد دزد