موییست میان تو میاویز بدین کوه

شک نیست که در و زن بچربد زد و خروار

چونست که آویخته داریش به مویی

این جر ثقیل از که بیاموختی ای یار

ترسم که گسسته شود آن موی به یکبار

یارب چه بخیلی توکه اندر قصب سرخ

پیوسته کنی سیم سپید ای همه انبار