شک نیست که در و زن بچربد زد و خروار

من بار تو بر سینه نهم ای بت شنگول

کز بردن بار تو مرا می نبود عار

آن بار گران را که کشند ار بتر ازو

چونست که آویخته داریش به مویی

این جر ثقیل از که بیاموختی ای یار

موییست میان تو میاویز بدین کوه