این جر ثقیل از که بیاموختی ای یار

آن بار گران را که کشند ار بتر ازو

شک نیست که در و زن بچربد زد و خروار

چونست که آویخته داریش به مویی

موییست میان تو میاویز بدین کوه

ترسم که گسسته شود آن موی به یکبار

یارب چه بخیلی توکه اندر قصب سرخ