وایدون به یقینم که بر الواح سرینشان

نام و لقب خویش که النار ولاالعار

وانگه ز پی توشه ره بوسه چندی

برداشتم از ساق و سرین و لب و رخسار

باقی بود آن نقش چو بر آینه زنگار

چون نام مرا صبح ببینند نوشته

گویند زهی شاعرک شبرو عیار