گفتا بود ز عدلش هر مست هوشیار

گفتم چه وقت پایه خصمش شود بلند

گفت آن زمان که خاک وجودش شود غبار

گفتم بود ز مهرش هر هوشیار مست

گفتم سوارگان را قهرش پیاده کرد

گفتا پیادگان را لطفش کند سوار

گفتم حصار امن دو عالم وجود اوست