نه سپهر از کشتی جودش یکی تاری بخار

دست گوهربخش او هرگه که بنشیند به رخش

بحر عمانست گویی بر فرازکوهسار

شش جهت از ساحت جاهش یکی کوته ارش

با سر پیکان تیرش چون بود اندک شبیه

رم کند از تکمه ی پستان مادر شیرخوار

چهر او تن را توان و مهر او دل را نوان