با سر پیکان تیرش چون بود اندک شبیه

بحر عمانست گویی بر فرازکوهسار

شش جهت از ساحت جاهش یکی کوته ارش

نه سپهر از کشتی جودش یکی تاری بخار

رم کند از تکمه ی پستان مادر شیرخوار

چهر او تن را توان و مهر او دل را نوان

جود او جان را امان و تیغ او دین را حصار