چهر او تن را توان و مهر او دل را نوان

نه سپهر از کشتی جودش یکی تاری بخار

با سر پیکان تیرش چون بود اندک شبیه

رم کند از تکمه ی پستان مادر شیرخوار

جود او جان را امان و تیغ او دین را حصار

کوه با فکرش بود در دانه ارزن نهان

چرخ با حزمش کند در چشمه سوزن مدار