جود او جان را امان و تیغ او دین را حصار

با سر پیکان تیرش چون بود اندک شبیه

رم کند از تکمه ی پستان مادر شیرخوار

چهر او تن را توان و مهر او دل را نوان

کوه با فکرش بود در دانه ارزن نهان

چرخ با حزمش کند در چشمه سوزن مدار

گر خیال عزم او گیرد محاسب در ضمیر