گفتمم ا ج ری روان را هم ت رانی ر رد خشک

گفت آری شعر قاآنی ز بس هست آبدار

چون فرو خوانی همانا شعر او بر کوه و دشت

راست گویی سیل خیز آمد مدرگاه مدار

گفت می سوزم مپرس این حرف کلا زینهار

عجز کردم لابه کردم کاین سخن سهلست سهل

این عمل را نیز حواهم کز تو ماند یادگار