ناگهم از پیش رو برجست کوهی استوار

بس که از هرسو گر یزد مرگ بیند پیش روی

شاید از میدان کینت خصم ننماید فرار

دربیابان دی نوشتم نام حلمت بر زمین

دوش گفتم وضعی از جودت نمایم مختصر

عقل گفتا شرمی آخر جودش آنگه اختصار

چون به حشر اعمال نیکوی ترا نتوان شمرد