عقل گفتا شرمی آخر جودش آنگه اختصار

دربیابان دی نوشتم نام حلمت بر زمین

ناگهم از پیش رو برجست کوهی استوار

دوش گفتم وضعی از جودت نمایم مختصر

چون به حشر اعمال نیکوی ترا نتوان شمرد

پس چرا خواند عجم آن روز را روز شمار

هر کجا نامی ز نطقت قند و شکر تنگ تنگ