هر پریرو که بدو شعر مرا برخوانی

کمترین شعر مرا هست رواج دینار

یار تنها نه چنینست که هر جا صنمی است

از پی شعر و غزل در بر من جوید بار

به تو مشتاق بود چون به گل سرخ هزار

شعر من همچو عزایم شده افسون پری

که پری وار کند ساده رخان را احضار