به تو مشتاق بود چون به گل سرخ هزار

یار تنها نه چنینست که هر جا صنمی است

از پی شعر و غزل در بر من جوید بار

هر پریرو که بدو شعر مرا برخوانی

شعر من همچو عزایم شده افسون پری

که پری وار کند ساده رخان را احضار

شعر من گر به سر زلف نکویان بندی