چه تیولست ازین به که محول داریم

پیش از آنی که به شیراز ز ری بندم بار

شاه فرمود تیول تو بود ملک سخن

مر ترا همچو رعیت شعرا باج گزار

وجه مرسوم تو بر صنفی از اصناف دیار

از قضا زنده بد آن روز مهین مستوفی

کش بیامرزاد از فضل فراوان دادار