گاه می گفتمش ای ترک بیا بوسه بده

یک طرف سنبل تر روید و یک سو گلنار

من به دو یار چو بلبل که بود عاشق گل

او به من رام چو گلبن که بود همدم خار

گاه می گفتمش ای شوخ بیا باده بیار

از پس می عوض نقل مرا دادی بوس

نه یکی بوسه نه ده بوسه نه صد بلکه هزار