من به دو یار چو بلبل که بود عاشق گل

وندران طره رخی تازه تر از روز بهار

زلف و رخساره او بود چو باغی که در او

یک طرف سنبل تر روید و یک سو گلنار

او به من رام چو گلبن که بود همدم خار

گاه می گفتمش ای ترک بیا بوسه بده

گاه می گفتمش ای شوخ بیا باده بیار