زلف و رخساره او بود چو باغی که در او

کز رخش چشم روشن شد و از زلفش تار

طره یی داشت چو شب های زمستان تاریک

وندران طره رخی تازه تر از روز بهار

یک طرف سنبل تر روید و یک سو گلنار

من به دو یار چو بلبل که بود عاشق گل

او به من رام چو گلبن که بود همدم خار