کز رخش چشم روشن شد و از زلفش تار

من هم از مر رخش اکم جرستم شب و روز

همچنان کاب روان را نخورد بوتیمار

نور و ظلمات من او بود بهرحال که بود

طره یی داشت چو شب های زمستان تاریک

وندران طره رخی تازه تر از روز بهار

زلف و رخساره او بود چو باغی که در او