نور و ظلمات من او بود بهرحال که بود

که اگر آب خورم کم شود آب از انهار

من هم از مر رخش اکم جرستم شب و روز

همچنان کاب روان را نخورد بوتیمار

کز رخش چشم روشن شد و از زلفش تار

طره یی داشت چو شب های زمستان تاریک

وندران طره رخی تازه تر از روز بهار