همچنان کاب روان را نخورد بوتیمار

بر لب نهر نشیند نخورد آب از آن

که اگر آب خورم کم شود آب از انهار

من هم از مر رخش اکم جرستم شب و روز

نور و ظلمات من او بود بهرحال که بود

کز رخش چشم روشن شد و از زلفش تار

طره یی داشت چو شب های زمستان تاریک