بر لب نهر نشیند نخورد آب از آن

گل نخوانمش که گل را نبود صوت هزار

مرغکی عاشق آبست که بوتیمارش

نام از آنست که پیوسته بود با تیمار

که اگر آب خورم کم شود آب از انهار

من هم از مر رخش اکم جرستم شب و روز

همچنان کاب روان را نخورد بوتیمار