مرغکی عاشق آبست که بوتیمارش

بی خبر در رخش از دیده دویدی دیدار

مه نگویمش که مه را نبود نطق بشر

گل نخوانمش که گل را نبود صوت هزار

نام از آنست که پیوسته بود با تیمار

بر لب نهر نشیند نخورد آب از آن

که اگر آب خورم کم شود آب از انهار