که اگر آب خورم کم شود آب از انهار

مرغکی عاشق آبست که بوتیمارش

نام از آنست که پیوسته بود با تیمار

بر لب نهر نشیند نخورد آب از آن

من هم از مر رخش اکم جرستم شب و روز

همچنان کاب روان را نخورد بوتیمار

نور و ظلمات من او بود بهرحال که بود