نام از آنست که پیوسته بود با تیمار

مه نگویمش که مه را نبود نطق بشر

گل نخوانمش که گل را نبود صوت هزار

مرغکی عاشق آبست که بوتیمارش

بر لب نهر نشیند نخورد آب از آن

که اگر آب خورم کم شود آب از انهار

من هم از مر رخش اکم جرستم شب و روز