گل نخوانمش که گل را نبود صوت هزار

چشم می دوختم از وی که نبینمش دگر

بی خبر در رخش از دیده دویدی دیدار

مه نگویمش که مه را نبود نطق بشر

مرغکی عاشق آبست که بوتیمارش

نام از آنست که پیوسته بود با تیمار

بر لب نهر نشیند نخورد آب از آن